Życiorys św. Józefiny
Święta Józefina Bakhita, nazywana „Świadkiem nadziei”, urodziła się około 1869 roku w Darfurze, na terenie dzisiejszego Sudanu. Dorastała w szczęśliwej rodzinie aż do dziewiątego roku życia, kiedy została porwana przez handlarzy niewolników. W wyniku traumatycznych przeżyć zapomniała swoje prawdziwe imię. Oprawcy nadali jej imię „Bakhita”, które w języku arabskim oznacza „szczęśliwa” lub „błogosławiona”.
Przez wiele lat była wielokrotnie sprzedawana kolejnym właścicielom i doświadczała niewyobrażalnego cierpienia, przemocy oraz poniżenia. Na jej ciele pozostały liczne blizny po torturach, które nosiła do końca życia. Mimo tych dramatycznych doświadczeń nie utraciła zdolności do zaufania i miłości.
Przełom nastąpił, gdy trafiła do włoskiego konsula Callista Legnaniego, a następnie wraz z rodziną Michieli przybyła do Włoch. Tam po raz pierwszy spotkała ludzi, którzy traktowali ją z szacunkiem i odkryła chrześcijaństwo. Poznając Jezusa Chrystusa, odnalazła prawdziwą wolność. Wspominając ten czas mówiła: Poznałam Boga, którego od dzieciństwa przeczuwałam w swoim sercu, nie wiedząc, kim jest.
9 stycznia 1890 roku przyjęła chrzest, bierzmowanie i Pierwszą Komunię Świętą. Otrzymała imię Józefina Małgorzata Fortunata, a sakramentów udzielił jej późniejszy papież św. Pius X, wówczas patriarcha Wenecji. Trzy lata później wstąpiła do Zgromadzenia Córek Miłości Kanosjanek, gdzie spędziła ponad pięćdziesiąt lat życia.
Siostra Bakhita nie pełniła wielkich urzędów ani nie dokonała spektakularnych dzieł. Była kucharką, zakrystianką, szwaczką i portierką. Swoją pogodą ducha, pokorą i dobrocią zdobywała serca wszystkich, których spotykała. Najbardziej zadziwiało jednak to, że potrafiła przebaczyć swoim prześladowcom. Powtarzała: Gdybym spotkała tych, którzy mnie porwali i torturowali, uklękłabym i ucałowała ich ręce. Gdyby bowiem to się nie wydarzyło, nie zostałabym chrześcijanką i zakonnicą.”
Jej życie stało się niezwykłym świadectwem tego, że nawet największe cierpienie może zostać przemienione przez miłość Boga. Uczyła, że prawdziwa wolność rodzi się nie z zewnętrznych okoliczności, ale z relacji z Chrystusem.
Święta Józefina Bakhita zmarła 8 lutego 1947 roku w Schio we Włoszech. Została beatyfikowana w 1992 roku, a 1 października 2000 roku papież św. Jan Paweł II ogłosił ją świętą. Jest patronką Sudanu oraz wszystkich ofiar handlu ludźmi i współczesnego niewolnictwa.
Jej wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 8 lutego. Od 2015 roku tego samego dnia Kościół obchodzi również Międzynarodowy Dzień Modlitwy i Refleksji przeciwko Handlowi Ludźmi, ustanowiony przez papieża Franciszka.
Święta Józefina Bakhita jest jedną z patronek Światowych Dni Młodzieży w Seulu 2027. Jej historia przypomina młodym ludziom, że żadna rana nie jest silniejsza od Bożej miłości, a przebaczenie ma moc przerwania spirali przemocy. W świecie, w którym wciąż miliony ludzi padają ofiarą handlu ludźmi, wyzysku i różnych form zniewolenia, jej życie staje się wezwaniem do obrony godności każdego człowieka oraz budowania cywilizacji nadziei, wolności i miłości.
Symbol: Zerwane łańcuchy
Zerwane łańcuchy symbolizują wyzwolenie św. Józefiny Bakhity z życia w niewoli. Odzwierciedlają także jej drogę wiary, w której miłość Boga pozwoliła jej przezwyciężyć nienawiść i cierpienie. Jej życie pozostaje przykładem prawdziwej wolności zrodzonej z Bożej miłości oraz mocnym świadectwem nadziei dla naszych czasów.
Modlitwa
Panie, źródło wszelkiej nadziei,
wspominając świętą Józefinę Bakhitę,
która nawet pośród cierpień niewoli
poznała Twoją miłość i dała świadectwo nadziei,
spraw, abyśmy strzegli godności i wolności każdego człowieka,
zrywali łańcuchy nienawiści i przemocy
i nieśli światu światło nadziei.
Amen.
Seul 2027
Płatności realizowane przez 